Eşitlik, demokratik bir toplumun ve adil bir kamusal hizmet anlayışının temel ilkesidir. Ancak gerçek eşitlik, yalnızca herkese aynı hizmeti sunmakla değil; farklı ihtiyaçları, kimlikleri ve deneyimleri olan herkesin bu hizmetlere fiilen ve eşit biçimde erişebilmesini sağlamakla mümkün olur. Bir hizmet kâğıt üzerinde “herkese açık” olsa bile, dil, etnik kimlik, sınıf ya da kültürel konum nedeniyle, kırılgan kesimler özelde kadınlar için erişilemez kalıyorsa, biçimsel eşitlik fiilî bir eşitsizliğe dönüşür. Tam da bu noktada eşitliği soyut bir ilke olmaktan çıkarıp, her kadının kendi gerçekliği içinde haklara erişebildiği somut bir güvenceye dönüştürmeyi gerektirir.
Kadınlar, ataerkil düzen içinde yalnızca cinsiyetleri temelinde değil; etnik kimlik, anadil, göçmenlik statüsü ve sosyoekonomik konum gibi farklı eşitsizliklerin bir arada işlediği, kesişen bir ayrımcılık deneyimiyle karşı karşıya kalmaktadır. Anadili Kürtçe olan ve şiddete maruz bırakılan kadınlar hem toplumsal cinsiyet eşitsizliğini hem de dil temelli dışlanmayı aynı anda deneyimler; bu da onları tek bir nedene bağlanamayacak, katmanlı bir ayrımcılıkla baş başa bırakır. Bu farklılıkları göz ardı ederek herkese aynı hizmeti sunmayı eşitlik sayan bir yaklaşım, var olan eşitsizlikleri gidermek yerine derinleştirir. Gerçek eşitlik ise, ancak kadınların birbirinden farklı ihtiyaç ve deneyimlerini görünür kılmakla; başta anadil olmak üzere erişimin önündeki engelleri kaldırarak her kadının hizmetlere kendi koşullarında ulaşabilmesini güvence altına almakla mümkündür.
Bu anlayışla Kadın Zamanı Derneği, toplumsal cinsiyete dayalı şiddete maruz bırakılan ya da şiddete tanıklık eden kadınların güvenle başvurabildiği, bilgi ve destek alabildiği bir dayanışma alanı olarak çalışmalarını sürdürmektedir. Feminist ilkelere dayalı yaklaşımımızla kadınların güçlenmesini, özneleşmesini ve haklara eşit erişimini esas alır; ayrımcılığın her biçimiyle mücadeleyi temel bir sorumluluk olarak görürüz.
European Endowment for Democracy (EED) desteğiyle yürüttüğümüz bu izleme çalışması kapsamında hazırlanan rapor, İstanbul’daki belediyelerin kadınlara yönelik hizmetlerinde çokdilliliği nasıl ele aldığını ve özellikle şiddet durumunda Kürtçe hizmetlere erişimin mevcut durumunu incelemektedir. Amacımız, anadilde erişimin önündeki yapısal ve kurumsal engelleri görünür kılarak, ayrımcılıkla mücadeleyi yerel yönetim politikalarının ayrılmaz bir parçası hâline getirmektir. Bu çalışmanın, kadınların anadilinde hizmetlere erişiminin güçlendirilmesine ve daha eşitlikçi, bir kamusal hizmet anlayışına katkı sunmasını umuyoruz.